Αθλήματα δρόμου

Αθλήματα δρόμου

Τα αγωνίσματα του στίβου είναι γνωστά και σαν κλασικός αθλητισμός, μιας και τα περισσότερα έχουν ρίζες σε ανάλογα αθλήματα που διοργανώνονταν στην κλασική αρχαιότητα. Τα αγωνίσματα του κλασικού αθλητισμού ήταν αυτά που κυριαρχούσαν στην αρχαία εποχή και ιδιαίτερα στους πανελλήνιους αγώνες. Χωρίζονται σε τρεις μεγάλες κατηγορίες: στους δρόμους, τα άλματα και τις ρίψεις. Υπεύθυνος φορέας παγκοσμίως για θέματα στίβου είναι η Παγκόσμια Ομοσπονδία Στίβου (IAAF) ενώ στην Ελλάδα τα ανάλογα θέματα διαχειρίζεται ο ΣΕΓΑΣ.

Δρόμοι

1.Δρόμοι ταχύτητας (100μ. – 200μ.-400μ.)

Στις ταχύτητες (100μ, 200μ, 400μ) περιλαμβάνονται και τα εμπόδια (100-110μ και 400μ). Στον κλειστό στίβο συναντάμε και τα 60μ. Οι ταχύτητες είναι από τα πιο συναρπαστικά αθλήματα του στίβου.

2.Δρόμοι μεσαίων αποστάσεων (800μ –1.500μ.)

Δρόμοι μεσαίων αποστάσεων ή δρόμοι ημιαντοχής. Στους δρόμους μεσαίων αποστάσεων παίζουν σημαντικό ρόλο η αερόβια και η αναερόβια αντοχή. Όσο μεγαλώνει το μήκος της διαδρομής, τόσο μεταβάλλεται η σχέση μεταξύ των δύο αυτών ειδών αντοχής υπέρ της αερόβιας.

3.3000 μέτρα με φυσικά εμπόδια (στιπλ)

Το μήκος της κούρσας είναι 3000 μέτρα. Ο αριθμός των γύρων εξαρτάται από το αν το εμπόδιο της "λιμνούλας" βρίσκεται στην εσωτερική ή την εξωτερική πλευρά του στίβου. Κάθε αθλητής πρέπει να υπερπηδήσει 28 εμπόδια κατά τη διάρκεια της κούρσας, καθώς και 7 φορές το εμπόδιο της "λιμνούλας".Τα εμπόδια είναι σταθερά και δεν πέφτουν όταν έρθουν σε επαφή με τους αθλητές.

Το εμπόδιο της "λιμνούλας" αποτελείται από ένα κανονικό εμπόδιο, που ακολουθείται από μία "λίμνη" μήκους 3.66 μέτρων και βάθους 70 εκατοστών, το οποίο μικραίνει και φτάνει στο επίπεδο του τερέν (επίπεδο του εδάφους).

4.Δρόμοι μεγάλων αποστάσεων (5.000μ – 10.000μ – μαραθώνιος: 42.195μ )

Οι δρόμοι μεγάλων αποστάσεων (αντοχής) αρχίζουν στα 5000μ.Στο δρόμο αντοχής των 10.000, η συμμετοχή της αναερόβιας αντοχής είναι πια ελάχιστη.Είναι το πιο απαιτητικό αγώνισμα του στίβου καθώς συνδυάζει την αντοχή την αντοχή στην ταχύτητα και την άριστη σωματική κατάσταση.Επίσης ο αγωνιζόμενος κατά τη διάρκεια του αγώνα χάνει πολλά υγρά όπου μερικές φορές το γεγονός αυτό έχει ως αποτέλεσμα την λιποθυμία του αθλητή.

5.Βάδην

Οι αγώνες βάδην εντάχθηκαν στα ολυμπιακά αγωνίσματα στίβου στην Ολυμπιάδα του Λονδίνου το 1908. Όμως, το βάδην είχε πάρει το ολυμπιακό βάφτισμα δυο χρόνια νωρίτερα στην Αθήνα στους Μεσο ολυμπιακούς του 1906. Το πρόγραμμα στίβου της μεσο-ολυμπιάδας περιλάμβανε αγωνίσματα βάδην 1.500 μ. και 3.000 μ. και η Ελλάδα κατέκτησε δυο χάλκινα μετάλλια.

Ως την Ολυμπιάδα του 1924 το αγώνισμα διεξαγόταν σε διάφορες αποστάσεις ενώ το 1928 στο Άμστερνταμ δεν διεξήχθησαν καθόλου αγώνες βάδην. Το 1932 στο Λος Άντζελες ξεκίνησε ο αγώνας των 50 χλμ, ο οποίος έκτοτε διεξάγεται συνεχώς με εξαίρεση την Ολυμπιάδα του 1976 στο Μόντρεαλ. Παράλληλα διεξαγόταν και αγώνας 10 χλμ, ο οποίος το 1956 στη Μελβούρνη αντικαταστάθηκε από τα 20 χλμ.

Το γυναικείο βάδην ξεκίνησε το 1992 στη Βαρκελώνη με το αγώνισμα 10 χλμ. Το 2000 στο Σίδνεϊ αντικαταστάθηκε από τα 20 χλμ.

6.Σκυταλοδρομίες (4χ 100μ και 4χ 400 μ)

Κατά τη διάρκεια ενός αγώνα σκυταλοδρομίας, τα μέλη μιας ομάδας μετακινούνται περιστρεφόμενα στο κολύμπι,  στο σκι αντοχής, (συνήθως με μια σκυτάλη στο χέρι) τμήματα ενός κυκλώματος ή κάνοντας μια συγκεκριμένη δράση. Οι αγώνες σκυταλοδρομίας παίρνουν τη μορφή επαγγελματικών αγώνων και ερασιτεχνικών αγώνων. Στους Ολυμπιακούς αγώνες, υπάρχουν διάφοροι τύποι αγώνων σκυταλοδρομίας  που αποτελούν μέρος της διαδρομής και του πεδίου.